.
De Paraview spirituele beurs is al meer dan 30 jaar een rondreizend gezelschap van waarzeggers, helderzienden en genezers. Vanachter stalletjes vertellen ze hoe de vork, spiritueel gezien, in de steel zit. Skepter was 5 april ter plaatse in Maarssen, sprak met standhouders en bezocht een groepslezing.
Door Niels Olfert, freelance wetenschapsjournalist
Dit artikel verscheen eerder in Skepter 39.2
Ik leg mijn hand op een scanner. Het ding zoemt en ratelt. Na afloop beweert de bediener mijn ‘bioritmes’ te kennen, veronderstelde cycli van fysieke, emotionele en mentale energie, en zelfs mijn toekomst en liefdesleven te kunnen voorspellen.
Werkt de scanner met röntgenstraling? Of schieten er soms elektronen door m’n hand heen? Ik kijk naar de glasplaat, realiseer me en vraag: is dit een ‘normale’ documentscanner? De stilte zegt misschien wel genoeg.
We zijn op de spirituele beurs van Paraview, misschien wel de langstbestaande ‘holistische’ beurs van Nederland. Echt groot is de beurs niet, maar wel regelmatig: de rondreizende karavaan van waarzeggers, helderzienden en genezers is vrijwel elke twee weken ergens in Nederland te bezoeken. Vandaag is dat Maarssen.
De bediener van het scan-apparaat, die de ‘toekomstanalyse’ uitvoert, pakt mijn briefje met naam en geboortedatum en voert de gegevens in zijn computer. Hij drukt op een knop en er rollen vier blaadjes uit de printer. Op één daarvan zie ik mijn handpalm. Die is best donker en de mouw van mijn trui valt er half overheen. Eronder de tekst: ‘U drukt uzelf uit met het idee om leerzame feiten, zoals cijfers en andere informatie naar voren te brengen.’ En: ‘Probeer niet te superieur te handelen als anderen uw onbenulligheden niet geheel begrijpen.’ Een wijze les voor de rest van de dag, zullen we maar zeggen.
Volgens de bediener trekt het systeem deze conclusies op basis van de lengte van mijn vingers, de rimpels in mijn handpalm en de stand van mijn duim. De software die deze verbanden legt schreef hij, naar eigen zeggen, jaren geleden op een TI-99/4A van Texas Instruments. De codes kennen ook mijn horoscoop, vertellen mij welke dagen ik onder spanning sta en leggen tarotkaarten in een ‘keltisch kruis’, ‘zoals een paragnost dat zou doen’, aldus de bediener.
Kaart één is de duivel. ‘Oei’, zeg ik. ‘Zo slecht is die niet’, stelt de bediener me gerust.
Restje corona
Van de duivel gaan we naar God. ‘Energetisch healer’ Jack Mulkens claimt dat hij pijnklachten kan genezen met ‘Christusenergie’. Toen Mulkens zeventien was kreeg hij bezoek van Jezus. ‘Wees goed voor de mensen en de dieren’, zei de Zoon van God. Sindsdien tapt Mulkens energie uit het rijk Gods. Mulkens toont zijn handpalmen, waarmee hij rug- nek- en schouderklachten verzacht, aan het tienkoppige zaaltje. ‘Voel eens hoe warm ze zijn’, zegt de heelmeester, en een vrouw op de voorste rij – zichtbaar ontroerd – pakt zijn hand vast.
“Ik glimlach naar de man naast me die beweert dat Hugo de Jonge de duivel is”
De vrouw vertelt dat ze nu beseft dat er nog een ‘restje corona’ in haar lichaam zat, wat haar flink ziek maakte. Mulkens zou dat er vast uit kunnen toveren – waarschijnlijk beter dan de coronaprik, die ze vertikte te nemen. Die vaccins, zegt haar buurvrouw, zijn door de overheid bedacht om burgers onderdanig te houden. En dat van ons belastinggeld. Ik glimlach naar de man naast me die beweert dat Hugo de Jonge de duivel is. Mijn duiveltarotkaart van eerder had inderdaad iets weg van de CDA-politicus.
Diezelfde man gaat op een stoel vooraan in de zaal zitten wanneer Mulkens vraagt of hij iemand mag genezen. De man, hij heeft nekpijn, sluit zijn ogen terwijl Mulkens een plantenspuit leegspuit over zijn eigen handen. ‘Wijwater’, aldus Mulkens. ‘Uit een Belgisch klooster.’ De geneesmeester legt zijn handen op voorhoofd en nek. ‘Voel je wat?’ vraagt hij. ‘Ja, ik voel wel wat’, zegt de man in de stoel. Mulkens gaat verder waar artsen volgens hem ophouden – bij pillen, voorgeschreven volgens protocollen die, zo beweert een ander, uit ‘duistere praktijken’ voortkomen.
Diarree
Na de heling loop ik het beursterrein op. Op een banner lees ik ‘Jyorei’. Dat blijkt Japans voor ‘zuivering van de geest’. Die zuivering zou plaatsvinden met spiritueel licht dat rechtstreeks uit de hemel komt. Dat licht wordt, zo is het idee, via een kwartsamulet dat de ‘gever’ vasthoudt, weerkaatst naar de ‘ontvanger’ (ik dus). Het enige licht dat ik daadwerkelijk waarneem, komt van de felle tl-balk boven mijn hoofd.
Toch geef ik het een kans. Ik neem plaats op een stoel, sluit mijn ogen en laat mijn schouders zakken. Vijf minuten later vraagt de gever: ‘Voelde je iets?’ ‘Ja’, zeg ik eerlijk. ‘Mijn hoofd tintelde en ik voelde me rustig.’
Ik besef: zoiets heb ik eerder, tijdens meditatie, meegemaakt. In plaats van dat de poorten van de hemel opengaan, laten de tintelingen en ontspanning zich mogelijk ook verklaren door psychofysiologische processen bij ontspanningstechnieken, waarbij het parasympathische zenuwstelsel wordt geactiveerd en het lichaam tot rust komt, met onder meer een dalende hartslag.
‘In tegenstelling tot medicijnen zijn er geen negatieve bijwerkingen’, staat op het informatieblad. Al volgt toch een kleine disclaimer: diarree kan voorkomen – als ‘afvalproduct’ van de zuivering.
Niels Olfert is freelance wetenschapsjournalist.